[موسیقی] اعوذ بالله من الشيطان الرجيم.
بسم الله الرحمن الرحيم.
الحمد لله رب العالمين وصلى الله على سيدنا ونبينا حبيب اله العالمين ابى القاسم المصطفى محمد.
اللهم صل على محمد و آل محمد.
وعلى آله الطيبين الطاهرين ولعنة الله على أعدائهم أجمعين من الآن إلى قيام يوم الدين.
عرض سلام و ادب و احترام محضر خواهران و برادران گرامی حاضر در جلسه.
علیکم السلام.
خدا رو شکر میکنیم که توفیق عطا فرموده در پیشگاه مقدس قرآن کریم حاضریم و آرزو میکنیم که انشاالله بتونیم این کتاب نورانی و شریف رو بخوانیم، بفهمیم، با اون معنوس بشیم و به آموزه‌های نورانی اون پایبند بشیم به برکت صلوات بر محمد و آل محمد.
اللهم صل على محمد و آل محمد كما صليت على ابراهیم و آل ابراهیم في العالمين إنك حميد مجيد.
خب بحث ما در سوره مبارکه حشر و در جلسات گذشته مشخص شد که این سوره مبارکه دارای دو سیاقه.
سیاق اول آیه یک تا هفده، سیاق دوم آیه هجده تا بیست و چهار.
سیاق اول رو در جلسات پیشین با هم کار کردیم و جمع‌بندی سیاق اول انجام شده.
من یک یادآوری مختصر خواهم داشت.
انشاالله وارد جمع‌بندی سیاق دوم و کشف ارتباط دو سیاق خواهیم شد تا تدبر این سوره به سرانجام خودش انشاالله برسه.
من مقدمتا یک یادآوری داشته باشم.
ببینید ما وقتی میگیم تدبر در این سوره داریم انجام میدیم ممکنه کسی به ذهنش خطور کنه که خب گویا در هر سوره ای یک بار تدبر میکنیم دیگه تدبر تموم میشه دیگه.
مثلا سوره حشر رو یک بار تدبر میکنیم معلوم میشه که دو تا سیاق داره هر سیاقه چند تا مطلب داره بعد جمع‌بندی میکنیم ارتباط سیاق‌هاش هم کشف میکنیم دیگه تدبر انجام شد دیگه.
دیگه بعد از این باید در یک سوره دیگر تدبر کنیم چون سوره حشر رو تدبر کردیم.
تدبر صفتی نیست که یک بار با یک قرائت فقط جمع بشه.
نه.
ما همواره بعد از این هم هر بار سوره حشر رو می‌خونیم قرائت ما بناست متدبرانه باشد.
قرائت متدبرانه یعنی اینکه همینطور که دارم می‌خونم هم متوجه منظور میشم، هم متوجه ارتباطات میشم، مطلب رو میتونم پیگیری کنم، سیر مطلب رو میتونم باهاش همراهی بکنم.
اینا معنی تدبره.
حالا الآن ما داریم موانع تدبر کردن در این سوره رو از ذهن خودمون میزدایم.
در واقع این کلاس‌ها، این جلسات، این کتاب‌ها برای اینه که موانعی که در ذهن ماست، ما زبان رو ممکنه خیلی ندونیم زبان قرآن رو توی مواردی یا مثلا فرض بفرمایید اون تأکیدات کجاست؟
سؤالات کجاست؟
تعجب‌ها کجاست؟
مکزها کجاست؟
شروع و پایان‌ها کجاست؟
ما یه مقدار با متن قرآن فاصله داریم.
تو این جلسات و این کلاس‌ها و این کتاب‌ها کار میکنیم این فاصله چی بشه؟
کمتر بشه.
کمتر و برطرف بشه.
طوری که وقتی می‌خوایم سوره حشر را بخوانیم بتوانیم قرائت متدبرانه داشته باشیم.
کاری که ما الآن داریم میکنیم در حقیقت زمینه‌سازی برای تدبره والّا تدبر قرار نیست یک بار انجام بشه و تمام بشه.
اما زمینه‌سازیش بله.
ممکنه حالا آدم در یک سوره ای یک بار سیاق بندی کنه، جمع‌بندی هم بکنه، دیگه دو مرتبه لازم نیست هر بار بیاد سیاق بندی کنه، هر بار بیاد سیاق و جمع‌بندی کنه.
دیگه در دفعات بعدی که میخواد بخونه قرائت متدبرانه خواهد داشت و هر بار هم که انسان قرائت متدبرانه داشته باشه به طور طبیعی درکش، فهمش از اون سوره هم کامل‌تر میشه، هم عمیق‌تر میشه، هم ایمانش به اون سوره محکم‌تر میشه و برکات و معارفی از اون سوره گیر آدم میاد که این پایانی براش نیست.
تا هر وقت زنده هستیم هر بار بخوانیم مولا علی علیه السلام فرمودن که این قرآن طوری‌ست که کسی با اون نمینشیند و از کنار اون برنمیخیزد الا اینکه چیزی از جهل او می‌کاهد.
الا اینکه چیزی بر ایمان او می‌افزاید.
ایمان انسان رو زیاد میکنه، علم آدم رو بیشتر میکنه.
خب این مقدمه رو بهانه‌ای قرار بدم برای خودم و برای شما که بگم اگر داریم در فرایند آموزشی تدبر مشارکت میکنیم، کار میکنیم، یاد می‌گیریم، یاد می‌دهیم هرچه، خودمون رو بی‌نیاز از قرائت متدبرانه به شکل روزانه نباید بدونیم این کار اونجا تکمیل میشه که شما در زندگی روزانه خودتون قرائت متدبرانه قرآن رو وارد بکنید.
همونطور که ذهنتون با قرآن نورانی میشه، قلب شما با قرآن نورانی بشه، زندگی شما با قرآن نورانی بشه.
این هدف این جلساته.
یه وقت انسان به خودش نیاد چشمشو باز بکنه ببینه که بله ما شغلمون این شده که قرآن دسته بندی میکنیم.
دسته‌های قرآن رو جمع‌بندی میکنیم.
اینا کار نیست.
اینا یک کارهای مقدماتی‌ست که بتوانیم در قرآن تدبر کنیم، بتوانیم قرآن را متدبرانه بخوانیم.
سبک تربیتی‌ای که خدا برای ما پیش‌بینی کرده، پیشنهاد کرده و قرار داده اینه که روزانه قرآن بخونیم و سعی کنیم متدبرانه بخونیم و این قرآن مانند داروی شفابخشی، دردهای روحی ما رو، دردهای فکری ما رو، مشکلات اخلاقی، رفتاری ما رو کم بکنه و تزکیه کنه ما را.
اونقدر این تزکیه ادامه پیدا بکنه که ما به فلاح و رستگاری برسیم.
تا انسان پاکیزه نشه، ذهن انسان، قلب انسان، عمل انسان از زشتی‌ها [مکث] پاکیزه نشه، از آلودگی‌ها پاکیزه نشه، انسان به مقصد نرسیده و خدای نکرده اگر در مسیر تزکیه هم نباشیم و از دنیا بریم، در حقیقت میشه گفت ناکام از دنیا میریم.
"قد أفلح من تزکی وذكر اسم ربه فصلی".
کسی که تزکیه پذیرفت، اسم پروردگارش را یاد کرد و در جرگه مصلین وارد شد، بندگان خدا، نمازگزاران.
کسی که به این مرحله برسه او به فلاح و رستگاری میرسه.
خدایا همه ما را موفق کن بر اینکه با این کتاب نورانی بیش از پیش آشنا، مأنوس و به آموزه‌های اون عامل باشیم.
به برکت صلوات بر محمد و آل محمد.
اللهم صل علی محمد و آل- سیاق اول یک یادآوری بکنیم چه گذشت در سیاق اول.
ببینید تو قسمت نخست سیاق اول که آیه یک تا چهار بود، پروردگار متعال بیان فرمود که خودش اون شخصیتی‌ست، اون کسی‌ست که کافران اهل کتاب را به خاطر پیمان شکنی با خدا و رسول از دیارشان اخراج کرد و این اخراج از دیار و خانه‌ها جایگزین عذاب دنیوی بود.
فرمود اگر نبود این که اخراج کنم آنها را، آنها را در همین دنیا عذاب میکردم.
چطور اخراج کرد؟
آیا به وسیله لشکرکشی مؤمنین، به وسیله جنگ مؤمنان خدا آنها را اخراج کرد؟
نه.
نه مؤمنان باور داشتند آنها اخراج بشوند، نه خود آنها همچین باوری داشتند چون پشت دژها پنهان شده بودند مستحکم خیالشان راحت بود که دست کسی به آنها نمی‌رسه.
ولی خدا از جهتی وارد شد که فکرش رو نمی‌کردن.
وحشت در قلب آنها انداخت.
کار به جایی رسید که تسلیم شدند با دستان خود و همراهی مؤمنان خانه‌های خود را تخریب می‌کردند.
بعد در گام بعدی این سیاق، خدا اومد مطلبی رو مشخص کرد برای مؤمنان.
مشارکتی که شما مؤمنان در جریان اخراب خانه‌های کافران اهل کتاب، تخریب خانه‌های کافران اهل کتاب داشتید، این مشارکت وسیله‌ای بود برای آزمون شما تا معلوم بشه چه کسانی فردا بابت این مشارکت حس طلبکاری از خدا بهشون دست میده و تصمیم میگیرن سهم‌خواهی کنند.
و الا این مشارکت شما عامل پیروزی و عامل تسلیم کفار اهل کتاب نبود تا شما بگید آقا ما اونا رو بیرون کردیم و بعد بگید حالا غنیمت باید به ما برسد.
نه.
"ما قطعتم من لینه او ترکتموها قائمه علی اصولها فبإذن الله و ليخزي الفاسقين".
"وما أفاء الله" اون فیءی که خدا داد "على رسوله منهم" به پیغمبرش از کافران اهل کتاب "فما أجبتم عليه من خيل ولا ركاب".
آقا شما جنگی برای بدست آوردن این اموال نکردید.
"ولكن الله يسلط رسله على من يشاء والله على كل شيء قدير.
ما أفاء الله على رسوله من أهل القرى فلله وللرسول ولذى القربى".
حالا که اینطوره پس این ثروت برجا مانده از کافران اهل کتاب مال خود خداست و خدا این ثروت را یکجا تقدیم کی میکنه؟
لرسول، پیغمبر و پیغمبر این ثروت را یکجا هزینه میکنه در چهار عنوان: ذی القربى، یتama، مساکین، ابن السبیل که این ثروت به یک مال در گردش بین اغنیا تبدیل نشود "كي لا يكون دولة بين الأغنياء منكم".
حالا که اینطور است ای مسلمونا "ما آتاكم الرسول فخذوه- و ما نهاکم عنه فانتهوا واتقوا الله ان الله شديد العقاب این اتقوا الله با اون لیغزی الفاسقین مرتبط بود.
فاسق نباشید، تقوا داشته باشید.
تقوا اینه که هرچه پیغمبر از فیء به شما داد بگیرید و هرچه را نهی کرد شما را از اون، از اون دست بکشید.
ادعا نکنید، سهم خواهی نکنید، ویژه خواری نکنید.
خیلی خب خدا همون خدای شدید العقابه.
پس ببینید با اون مقدمه اومد سر اصل مطلب که اصل مطلب اینه شما در اخراج کارهای نبودید پس ثروت برجا مانده را مطالبه گری نسبت به اون نداشته باشید.
بذارید پیغمبر به دستور خدا این رو تقسیم کنه.
پیغمبر خدا هم بر اساس دستور پروردگار این فیء رو اختصاص می‌دهد به مهاجرین فقرای مهاجر.
فقرای مهاجر قبلاً از دیارشون به خاطر خدا اخراج شدن، از اموالشون جدا افتادن.
حالا که یه گروهی به خاطر دشمنی با خدا و پیغمبر از خانه‌هاشون اخراج شدن، بذار اموال اینا برسه به دوستان خدا و پیغمبر که قبلاً از دیارشون اخراج شدن.
کفار اونا رو اخراج کرده بودن.
این منطق تخصیص فیء به مهاجرانه.
آقا انصار چی؟
انصار آدمای شایسته، فرهیخته، خوب.
محب مهاجراند.
یحبون من هاجر اليهم.
بعد آدمای چشم و دلسیرین.
لا یجدون فی صدورهم حاجة مما اوتوا.
بعد اهل ایثارند.
يؤثرون على أنفسهم ولو كان بهم خصاصة.
انصار کارشون درسته.
اونا ناراحت نمیشن که چرا فیء رو دادید به مهاجران.
تابعان هم همینطور.
والذین جاؤوا من بعدهم درسته اینا انصار نیستن، مهاجر هم نیستن اما معرفت دارن.
اینا زبانشون اینه.
يقولون ربنا اغفر لنا ولإخواننا الذين سبقونا بالإيمان ولا تجعل في قلوبنا غلا للذين آمنوا ربنا إنك رؤوف رحيم.
خدا میگه ببین اینام توجه دارن که به هر حال مهاجران در ایمان بر اینا چی داشتند؟
سبقت داشتند.
اینا میگن آقا مهاجران از ما اولی هستند.
بالاخره در ایمان بر ما سبقت داشتند.
حالا پیغمبر فیء رو داده به مهاجران چه اشکالی داره؟
تو دلشون هم که میخواد یه غل و غشی بیاد زود دعا می‌کنند خدایا یه وقت بخواد درباره مؤمنان تو دل ما غل و غشی نیادا.
لا تجعل في قلوبنا غلا للذين آمنوا.
پس اینم شد اون تقسیم جامعه شناختی که به دنبال فیء توی جامعه مسلمین ما شاهدش هستیم.
یه گروه فیء رو گرفتند دو گروه هم که نمی‌گیرن راضی‌اند.
مشکلی با این موضوع ندارند.
اما این میان میرسیم به اون فاسقان خوار شده.
ألم تر إلى الذين نافقوا، الذين نافقوا یه گروه چهارم در حقیقت نیستش که ما بگیم مهاجر، انصار، تابع بعدم بگیم منافق.
نه اینجوری که نیست.
این منافقان اون کسانی‌اند که ای بسا اسماً تو یکیا باشن مهاجران یا توی انصار یا بین تابعان.
ولی که اینا راضی به تقسیم فیء به این شکل نیستند.
اینا میگن آقا اگه به ما ندادید چرا ندادید؟
سهم ما باید به ما داده میشد.
چرا فیء به ما داده نشده؟
یا اگر دادید چرا کم دادید؟
این نیست سهم ما.
چرا به اون یکی بیشتر دادید؟
اینا معترضن.
تقسیم فیء را خدا انجام داده.
خدا اینم تو این سوره صحبت کرد.
بابا من اخراج کردم، فیء من به پیغمبر دادم.
هدف از تقسیم فیء هم فقر زداییه.
شیوه اش هم اینه.
اما اینا اعتراض دارن.
سهم میخوان.
چون به سهم خود نمی‌رسند رابطه برادری با مؤمنان چه می‌کنند؟
قطع می‌کنند.
با کی برادر میشن؟
کافران اهل کتاب.
همونایی که اخراج شده بودند.
میرن سراغ همونا.
ألم تر إلى الذين نافقوا يقولون لإخوانهم الذين كفروا من أهل الكتاب حالا میخوان اونا رو تهییج کنند، ترغیب کنند به اینکه آقا دو مرتبه شما پیمان شکنی کنید این بار بخوان شما رو اخراج کنند ما نمی‌ذاریم.
ما هم با شما میایم بیرون.
معلومه جایگاه خوبی هم دارن که اینجوری وعده میدن.
طوری که کفار اهل کتاب با خودشون میگن نه دیگه پیغمبر راضی نمیشه اینا برن.
وقتی اینا میخوان از ما حمایت کنند میشه از حمایتشون چیکار کرد؟
حساب کرد.
لئن أخرجتم لنخرجن معكم و لئن قتلتم لننصرنكم و لئن قتلتم لننصرنكم.
میگن آقا اگر با شما جنگی در بگیرد ما یار شما خواهیم بود.
حالا اینجا تو این مسئله خدا میخواد بگه ای مؤمنان باید ماهیت این ائتلاف رو به خوبی بدانید و بشناسید تا در مقابل این ائتلاف حالت انفعالی به خودتون نگیرید.
ببینید تو این آیات خدا نمی گوید که شما منفعل نشوید ولی نتیجه این آیات اینه.
داره این ائتلاف را چه میکنه؟
رسوا میکنه.
میگه ببین چه ائتلافیه.
دروغ میگن خدا می‌فرماید میگه دروغ میگن.
این وعده‌ای که منافقان به کافران میدن دروغه.
والله يشهد إنهم لكاذبون خدا میگه اگر اونا اخراج بشوند اینا با اونا خارج نمیشوند.
اگر با اونا جنگی در بگیرد اینا اونها را یاری نمیکنن.
اگر هم یاری بکنند توان پایمردی و استقامت در مقابل شما را ندارند چرا که از شما بیش از خدا می‌ترسند.
اینا اگر از خدا می‌ترسیدند که سر از نفاق و ائتلاف با کفار در نمی‌آوردند.
پس از خدا نمی‌ترسند اما از شما اونقدری می‌ترسند که جرات رویارویی با شما را ندارند.
اینا با شما نمی‌جنگند مگر پشت دیوارهای بلند، مگر در پناه دژها.
لا یقاتلونکم جمیعا الا فی قرى محصنه او من وراء الجدر.
ظاهراً می‌بینی که با همند تحسبهم جمیعا اما قلوبشون چیه؟
قلوبشون شتاست.
نترسید از اونها.
مثل این ائتلاف ننگین مانند مثل همین گروهی است که پیش از این پیمان شکنی کردن، پشت دژها بودند.
آیا تونستند پیروز بشوند؟
نه.
الان این ائتلاف چی رو میخواد عوض کنه؟
قبل از اینکه اونها از خانه‌هاشون اخراج بشن، پیمان شکنی کردن، پشت دژهای خود شکست خوردند و خدا وحشت به قلب اونها انداخت.
الان که منافقین میخوان با اونا ائتلاف کنند چی رو میخواد عوض کنه؟
مثل همون مثله.
مثل این ائتلاف مثل شیطان است که به انسان بگوید کفر بورز، وعده پشتیبانی به انسان بده که کفر بورز.
ولی وقتی که انسان کفر می‌ورزه پشت انسان رو خالی میکنه.
میگه من از خدا می‌ترسم.
پس بنابراین ما در این سیاق متوجه شدیم مسئله چیه.
مسئله این سیاق این است که در جریان اخراج کافران اهل کتاب به دست خدا فیءی بر جای مانده، اموالی و ثروتی و امکاناتی بر جای مانده که اراده خدا این است این فیء، این اموال، این امکانات در اختیار پیغمبر باشد به طور کامل و در جهت فقر زدایی توی جامعه از اون چه بشود؟
استفاده بشود.
باید با این مسئله مؤمنان همراهی کنند.
چجوری همراهی بکنند؟
یک، خودشون زیاده خواهی نداشته باشند.
هرچی پیغمبر میده قبول بکنند.
هرچی هم پیغمبر میگه نه، دست بردارند، راضی باشند.
دو، اگر هم زیاده خواهانی پیدا شدند که خواستند این فرمول را به هم بزنند و اجازه ندادند که فیء در راستای هدف الهیش یعنی فقر زدایی ازش استفاده بشه، اگر هم چنین زیاده خواهانی پیدا شدند، مؤمنین، مسلمین مرعوب اونها نشوند، مغلوب اونها نشوند.
با خودشون خیال نکنند که آقا بالاخره باید یه باجی به اینا بدیم.
سیم اینا رو چرب کنیم.
این زیاده خواهان رو یه طور ساکت کنیم و الا آقا اگر اینا رو شما بهشون سهم ندید، اگر اینا رو راضی نکنی، اگر اینا رو چه نکنید، چه نکنید، آقا اینا میرن با کفار پیمان می‌بندن، فردا میان با ما می‌جنگند.
کفار بر مسلمین پیروز میشن از این حرفا.
این کلاً مسئله این سیاقه که اون هدفه حاصل بشه.
اون هدفه چیه؟
پیغمبر بتواند فیء را به مقصد اصلیش یعنی فقر زدایی در جامعه برساند، اعتراض نکنند.
اولاً به معترضین باج ندهند، ثانیاً.
این میشه سیاق یک.
خب حالا بریم سراغ سیاق دوم.
در سیاق دوم خدا خطاب به مؤمنان میخواد صحبت کنه.
در حقیقت اون تکه نصیحتی و جمع‌بندی هدایتی سیاق اول تو سیاق دوم مشاهده میشه با یک ادبیات خاص.
خدا خطاب به مؤمنان می‌فرماید يا أيها الذين آمنوا ای کسانی که ایمان آوردید اتقواالله تقوای الهی پیشه کنید.
خب ما الان دیگه متدبرانه خوندن رو داریم یاد می‌گیریم.
همین جا اتقواالله شما رو کجا می‌بره؟
ليغزي الفاسقين که بعد اومد ذیلش گفت چی؟
واتقواالله ان الله شديد العقاب.
خب اون اتقوااللهی که تو سیاق قبل مؤمنان گفت چی بود؟
ما آتاکم الرسول فخذوه وما نهاکم عنه فانتھوا.
همینم همینه.
يا أيها الذين آمنوا اتقواالله آقای مؤمنان تقوای الهی پیشه کنید.
ولتنظر نفس ما قدمت لغد و هرکی ببینه که چی برای فردای خودش فرستاده.
خب الان شما اینو می‌تونید سیاقی معنا کنید.
یعنی اونی که وای می‌ایسته در مقابل خدا و پیغمبر سهم خواهی میکنه، علی فرض که یه ذهنیت داره، اون ذهنیت چیه؟
من بالاخره یه کاری کردم دیگه.
من یه جایی بودم، یه سهمی داشتم، نقشی داشتم.
آقا اگه من نبودم چنین نمی‌شد.
من نبودم چنان نمی‌شد و سهم طلب میکنه، گویا این یادش رفته که بابا تو قراره بندگی کنی برای کیت؟
فردای خودت.
[خنده] چی برای فردات میخوای نگه داری؟
تو این دنیا میخوای برای خودت کیسه دوختی که هر کار کردی همین جا جیب تو رو پر کنن، تو رو راضی کنن.
يا ايها الذين آمنوا اتقوا الله ولتنظر و باید بنگرد نفس هر انسانی ما قدمت لغد که چی فرستاده برای فردایش.
واتقواالله دو مرتبه دعوت به تقوا میکنه.
خب ببینید اینم تقوای دومه با تقوای اول فرقش چیه؟
تأکید یکی از معانی‌ش.
تقوای بعد از مراقبته.
یه تقوا برای تحصیل عمل صالحه.
تقوای دوم برای حفظ عمل صالحه.
يا ايها الذين آمنوا اتقوا الله ولتنظر نفس ما قدمت لغد واتقواالله تقوا داشته باش تا برسی به این نقطه که برای فردایت ذخیره کنی.
حالا ذخیره کردی برای فردایت تقوا داشته باش تا اونچه ذخیره کردی برای فردا حفظ کنی، هدر ندی.
ما مثل این معنا رو در سور دیگر قرآن هم داریم.
خدا می‌فرماید که ولنبلونكم حتى نعلم المجاهدين منكم والصابرين ونبلو اخباركم.
میگه قطعا، قطعا شما رو امتحان میکنیم تا مجاهدان و صابران شما را بشناسیم.
بگیم این مجاهده، این صابره.
یعنی تو امتحان به مجاهدت و امتحان به صبر از شما ببینیم که پیروز شدید.
بعد تمام میشه اینجا؟
نه.
ونبلو اخباركم بعدم رصدتون میکنیم ببینیم در ادامه اون مجاهدت، اون صبر، اونچه بهش رسیدید آیا در ادامه هم باقی موند یا باقی نموند؟
نگه داشتن عمل از خود عمل آسان‌تر نیست.
خود عمل در یک فرایند کوتاه‌مدت اتفاق میفته.
خود پیروزی در امتحان تو یه فرایندی اتفاق میفته.
اما نگه داشتن اون عمل سال‌های سال، مدت مدید روی دوش ماست.
حقت نشود، باطل نشود.
طرف حالا میاد انفاق میکنه، انفاقو یک لحظه انجام میده اما بعدش باید تا یه عمر از منت گذاشتن، اذیت کردن، به رخ کشیدن؛ باید از اینا پرهیز کنه که اون انفاقه بمونه.
این میشه تقوای دوم.
يا ايها الذين آمنوا اتقوا الله ولتنظر نفس ما قدمت لغد واتقوا الله ان الله خبير بما تعملون خدا آگاه است به آنچه که شما عمل می‌کنید.
ولا تكونوا كالذين نسوا الله فأنساهم أنفسهم أولئك هم الفاسقون ای مؤمنان!
نباشید مانند کسانی که خدا را فراموش کردند فأنساهم أنفسهم خدا هم کاری کرد خود را فراموش کنند.
خوب دقت کنید.
مجازات فراموش کردن خدا چی شد؟
فراموش کردن خود.
یعنی خدا میگه ببین تو منو فراموش کنی، من ضرر نمی‌کنم.
کی ضرر میکنه؟
تو ضرر می‌کنی.
در حقیقت خودت را فراموش می‌کنی.
به یاد خدا بودن خیرش قراره به کی برسه؟
به تو برسه.
وقتی به یاد خدا نبودی اون خیر دیگه به تو نمی‌رسه.
پس تو خودت را محروم کردی.
خودتو فراموش کردی.
من می‌خواستم تو خیر کنی، تو نفعشو ببری.
لا تكونوا كالذين نسوا الله فأنساهم أنفسهم این فراموش کردن حقیقت خوده.
طرف خدا را فراموش می‌کند تا در این دنیا نفع بیشتری به خودش بگید برساند.
در حقیقت تصورش اینه که خدا را بخواد در نظر بگیره خودش چی میشه؟
ضرر میکنه.
من بخوام خدا را در نظر بگیرم اینجا خودم چی میشم؟
خودم فراموش میشم.
من ضرر می‌کنم.
پس میام به خودم توجه می‌کنم تا خدا رو چیکار کنم؟
خدا رو فراموش می‌کنم که به خودم توجه کنم.
میگم من اینجا بخوام بگم خدا، خدا، خدا سرم میمونه بی‌کلاه.
من بخوام بگم خدا، خدا جیبم خالی میمونه.
باید برم جلو حقمو بگیرم دیگه از پیامبر هر طور شده، خب.
پس خدا را فراموش می‌کن-- خود را فراموش، ببخشید، خدا را فراموش می‌کند تا خود را فراموش- نکرده باشد.
درسته؟
خدا میگه همینجا داری اشتباه می‌کنی دقیقاً.
همین که خیال می‌کنی خدا را فراموش می‌کنم که خودم را یاد به یاد داشته باشم، همینجا داری خودتو فراموش می‌کنی.
تو بین خودت و خدا یک دیواری کشیدی به اشتباه.
فکر کردی اگر هوای خدا را داشته باشی نظر خدا را جلب کنی خودت چی می‌کنی؟
ضرر می‌کنی.
اشتباه کردی.
نگاه کنید تو زندگی خودمون همیشه همینه ها.
یعنی هر جایی که آدم ترجیح میده گو-گذرش، من یک خاطره بگم.
این خاطره برای من جالبه.
توی اطرافیان ما یک خانواده‌ای بودن، خانواده تازه تشکیل خانواده داده بودن و اینا.
زیاد هم نبود.
یه اختلافی افتاد.
اختلافی افتاد و کار اینها رسید به یه نقطه‌ای که اِممم بزرگانی مشورت می‌دادن به اینکه آقا جدایی، این به درد نمی‌خوره.
من تو اون ماجرا چون بودم می‌دونستم که نسخه‌ش جدایی نیست.
این مسئله نفسانی و قابل حله.
این مسئله عدم امکان ادامه زندگی نیست.
گفتم که اِاِاِ به اون آقا گفتم.
گفتم این کارو نکن.
گفت اینجوری میگه طرف مقابل هم مثلاً میگه که نمیدونم این کارو می‌کنم، این کارو می‌کنم.
گفتم اونا همش حرفه.
اون داره احساساتشو اینجوری بروز میده.
تو اعتنا نکن زندگیتو نگه دار، محکم باش، با تقوا، با توکل به خدا برو جلو.
گفت باشه.
به فاصله دو روز اون خانم برگشت گفت آقا من مهرمو حلال می‌کنم.
مهرمو حلال می‌کنم منو بکن برن.
باز این آقا زنگ زد به من با یه خوشحالی خیلی خاصی مثل اینکه مثلا تو جام جهانی برنده شده گفت که آقای مهرشو گفته حلال میکنه.
دیگه تمام دیگه.
گفتم بابا مگه من به خاطر مهر به تو گفتم زندگیتو نگه دار زندگیتو.
یعنی چه مهرمو حلال-- تو قبول نکن.
گفت میگه مهریه رو حلال می‌کنم.
[خنده] یه مهریه بالایی هم داشت.
گفتم قبول نکن این فایده نداره، زندگیتو بچسب.
بعد بزرگا چی یه حرفی بهش زده بودن؟
محل شاهد من اینجاست.
گفته بودن فلانی یعنی من، به خاطر ثوابش میگه.
ولش کنید.
به خاطر ثوابش میگه.
یعنی بابا تو چرا میری با اون مشورت می‌کنی؟
اون یه چیز مثل اینکه متوجه میشه، اونم ثواب.
در حالی که تو میخوای چیکار کنی الان؟
زندگی کنی.
حالا اگر شما قبول نکنی و کار به طلاق و فلان بکشه میدونی چه باید مهریه بدی.
به خاطر اینکه من به خاطر ثوابش می‌گفتم بی‌خیال این مشورت شدن و طلاق دادن.
بعد از اینکه طلاق انجام شد با توافق هم انجام شد.
دیگه فرایندو توضیح نمیدم.
به فاصله تقریباً یک سال یه ازدواج دیگه کرد.
اون ازدواج شکست خورد.
دو مرتبه برگشت سراغ من.
بچه‌ام تحمل نمیکنه میخواد بره پیش مادرش.
خیلی خب دو مرتبه منو بردن براشون چیکار کنم؟
عقد بخوانم.
با همون خانمه که طلاقش داده بود دو مرتبه به هم محرم بشن.
باید برگردن سر خونه زندگیشون.
با اون خانم ازدواج کرده تا الان داره مهریه اون خانم وسطیه رو میده، تا الان.
[خنده] بابا خودتو فراموش کردی.
تو اگر خدا را فراموش کنی خودت را فراموش می‌کنی.
این اشتباه تاکتیکی، این اشتباه غیر قابل جبران بشره.
نکن اینجوری اشتباه.
اگر ببین یه بار تو فرضت اینه آقا راهنمایی که تو داری می‌کنی راهنمایی الهی و معقولی نیست.
خیلی خب.
یه باری که میگی این راهنماییش به خاطر خداه، به خاطر ثوابه، به درد دنیای ما، این عین خطای انسانه.
عین خطای انسانه.
اگر چیزی رضایت خدا در اونه مطمئن باشید به نفع شماست.
از هر جهت به نفع شماست.
اگر چیزی رضایت خدا در اون نیست، شاید به فکر شما، به خیال شما یه نفع مادی براتون داشته باشه.
ولی مطمئن باشید که ضرر خیلی بیشتر براتون داره، خیلی بیشتر.
خب خدا مصلحت بشر رو می‌دونه، می‌فهمه، بشر رو راهنمایی میکنه دیگه.
بپذیریم.
ای کسانی که ایمان آوردید، نباشید مثل اینایی که خدا رو فراموش کردن.
خدا کاری کرد خودشونو فراموش کردن.
بعد چی شدند؟
[آیه قرآن] آه حالا فاسقین اومد بیرون دوباره.
پس فاسقان کیا شدند؟
چی شد یه عده‌ای به [آیه قرآن] نتونستن پایبند بشن، فاسق شدند.
اینا با خودشون گفتن که بخوایم به خدا فکر کنیم جیبمون میمونه خالی، سرمون میمونه بی‌کلاه.
خدا رو فراموش کردن، رفتن سراغ پر کردن جیب خود، شدند فاسق.
اینطوری نباشید.
بعد یک انذار و تبشیر.
[آیه قرآن]آقا انقدر خدای عزیز ما تو قرآن نار و جنت گفته که برامون عادی شده.
میگیم بله نار جنت، نار جنت، نار جنت.
ولی یه خورده بیندیشیم تو این جمله.
اصحاب النار اصحاب الجنة.
تهش انسان‌ها دو گروهی ما.
یک عده باید برای همیشه تو آتش زندگی کنن.
برای همیشه باید بسوزن.
برای همیشه باید این پوست‌ها بگدازد و بریزد.
برای همیشه در قهر و غضب خدا.
و یک عده اصحاب الجنة در بهشت رضای خدا، در سعادت با رضایت، با امید، با عشق، متنعم زندگی کنن.
مگه این دو تا یکیه؟
خدا را فراموش بکنه انسان که در این دنیا یک چیزی بیشتر گیرش بیاد؟
خب دنیا که تمام میشه.
لا يستوي اصحاب النار وأصحاب الجنة، أصحاب الجنة هم الفائزون.
خوشبخت، میدونی چرا میگه فائزون؟
چون اون کسی که خدا را فراموش میکنه میخواد یک، به یه پیروزی برسه.
میخواد یه چیزی به دست بیاره.
میگه اوه چیزی به دست نمیاد.
اونی که واقعاً فوز محسوب میشه، به دست آوردن محسوب میشه، اون اینه.
خدا رو داشته باش تا اصحاب الجنة بشوی.
این فوزه.
فزت ورب الكعبة به مولا علی علیه السلام وقتی از زبان او جاری بعد از عمری مجاهدت، عمری صبر، میرسه به فزت ورب الكعبة.
أولئك أصحاب الجنة هم الفائزون.
خب حالا اهلم میشه گفت.
من نمیدونم فرق اصحاب و اهل خیلی دقیقاً چی میتونه باشه.
اصحاب یعنی هم‌نشینان.
خیلی تو این جهت ذهنم فعال نیست.
[پچ،پچ] بله.
[پچ،پچ] بله مشکلی نداره.
اهل از سزاوار بودن پرده برمی‌داره.
مثلاً میگه أهل الجنة یعنی کسانی که سزاوار بهشته.
اصحاب از هم‌نشین بودن و همراه بودن پرده برمی‌داره.
هر کدوم لطفی داره.
این دانش که به من بگه اینجا چرا اصحاب است، اهل نیست، این دانش خیلی سطحش بالاتره.
ما نداریم، من ندارم.
بعیدم میدونم این دانش رو داشته باشه که غیر معصوم کسی داشته باشه.
[پچ،پچ] کیفره، کیفره.
یعنی می‌بینید اینطوریه.
طرف میگه من دنیا را ترجیح می‌دهم، از خدا چه می‌کند؟
[پچ،پچ] پشت می‌کند به خدا، رو برمی‌گرداند از خدا به خاطر دنیا.
کیفرش چیه؟
[پچ،پچ] کیفرش اینه خدا میگه باشه، باشه.
همین باشه است.
یعنی خدا کار اضافی انجام نداده.
کیفر او همینه که خدا مانع از این کار نشده.
راه باز بوده برات.
لذا میگه فأنساهم أنفسهم این یه کاری بیشتر از فراموش کردن خدا نیست.
فراموش کردن خدا عینا همون فراموش کردن خودشه.
حالا یه بار این بود که خدا مانع بشه نذاره که این انسان خدا را فراموش کند.
یه باره که مانع نمی‌شود.
مانع نمی‌شود.
چرا مانع نمیشه؟
چون خدا دنیا رو دار ابتلاء و امتحان قرار داده.
راه برای هر دو طرف بازه دیگه.
بله، خب.
حالا می‌فرماید لو أنزلنا هذا القرآن على جبل لرأيته خاشعا متصدعا من خشية الله.
اگر نازل کرده بودیم این قرآن را بر کوهی، هر آینه می‌دیدی آن کوه را که به خشوع درآمده و تکه، تکه شده از هم گسسته شده من خشية الله از خشیت خدا.
اول خود این جمله رو خوب درش تحمل بکنیم.
میگه اگر قرآن را، این قرآن را بر کوهی نازل کرده بودیم، کوه مظهر چیه؟
استقامت استقامت، صلابت، پایداری، استحکام.
اگر این قرآن را بر کوهی نازل کرده بودیم، هر آینه می‌دیدی این کوه به خشوع درآمده و از شدت خشوع و خشیت الله چی شده؟
تکه،تکه تکه، تکه شده.
خوب دقت کنید این قرآن از چی تأثیر می‌پذیره؟
این کوه از چی تأثیر می‌پذیره تکه، تکه میشه؟
خشیت الله خشیت الله.
پس اینجا قرآن نقشش میشه چی؟
جلوه خشیت خدا در دنیا احسن.
قرآن می‌شود کتابی- که انسان را به چی برساند؟
مخاطب را به چی برساند؟
به خشیت الله برساند.
خب ما تو آیه قبلی، آیات قبلی اینجا خدا از انسان‌ها، مؤمنان چی می‌خواست؟
که "لا تکونوا كالذین نسوا الله".
در مقابل نسیان الله چی قرار میگیره؟
خشیت الله قرار میگیره.
خب خشیت خدا-- ببینید نسیان خدا یک مسئله ذهنی، یک مقوله ذهنی صرفاً نیست.
میگیم اِ یه لحظه خدا رو یادم رفت.
نه، طرف می‌بینید خدا تو ذهنشم هست اما نمی‌تونه جانب خدا را بگیره.
با خودش میگه بخوام اینجا اونجوری که خدا میگه رفتار کنم ضرر می‌کنم.
می‌دونه این کار، کاری نیست که خدا میخواد.
می‌دونه این رضایت خدا درش نیست.
اما میگه بابا همه چی که رضایت خدا نیست.
ما زندگی می‌خوایم بکنیم.
این تفکیک کرده بین صلاح خودش و رضایت خدا.
برای همین با جرئت بر خلاف رضای خدا قدم برمی‌داره که به یه چیزی برسه، به یه صلاحی برسه.
اینجاست که خدا می‌فرماید اگر این قرآن را بر کوهی نازل کرده بودیم از خشیت الله تکه تکه میشد.
یعنی آقا شما باید بیای برسی به مقام خشیت الله "لا تکونوا كالذین نسوا الله فأنساهم أنفسهم" میخوای نباشی باید خودتو، خودتو برسونی به خشیت.
خشیت اینه که فقط خدا تو ذهنت نیست بلکه تو محاسباتت هست.
یعنی کاری انجام میدی، حرفی را میزنی، موضعی را میگیری که رضای خدا را در اون دیده باشی.
خدا را حساب می‌کنی.
ما توی ادبیات عرفی خودمون میگیم برای فلانی رو به حساب آوردن، به حساب آوردن یعنی چی؟
یعنی ازش حساب بردن، به حساب آوردن، از خدا حساب ببری.
راحت نتونی بر خلاف رضای خدا قدم برداری.
باید برسی به خشیت.
خب چطور به خشیت برسم؟
میگه کتابش قرآنه.
میخوای به خشیت برسی؟
میگه در این قرآن ظرفیتی هست برای اینکه مخاطب خود را به خشیت برساند، تو قرآن ظرفیتی هست که اگر این قرآن بر کوه نازل شده بود، بر کوهی نازل میشد، اون کوه را می‌رسوند به درجه‌ای از خشوع و خشیت که تکه تکه میشد.
یعنی شما اگر دنبال خشیت از خدایید نسخه‌ش قرآنه [مکث].
باید با قرآن آشنا باشید، مانوس باشید، پایبند باشید.
زندگی با قرآن، زندگی با خشیت خداست .
خدا رو از قرآن بشناسید [مکث].
وقتی خدا را شما با نسخه‌های دیگر میری می‌شناسی، میدونی چه اتفاقی می‌افته؟
الان شما نگاه کنید.
یه نگاه بندازید دور و اطراف خودتون می‌بینید پر است از مکاتیبی، پر است از نهله‌هایی که هر کدام دارند به یک شکلی خدا را معرفی می‌کنند.
یک تصویری از خدا، یه اوصافی از خدا، یه شناختی از خدا دارند به مخاطب خودشون میدن.
کدوم‌ها پرطرفدارترن؟
اون نهله‌هایی، اون مکتب‌هایی که یه خدایی معرفی کنند که خیلی کاری به کار ما نداشته باشه.
خدایی که حال بده، پول بده، سلامتی بده، امکانات بده، حال منو بهتر کنه [مکث].
خدایی که ابزار دست من باشه [مکث].
جیبم رو پر کنه.
نه خدایی که یه روز با مریضی امتحانم کنه، یه روز با فقر امتحانم کنه، یه روز به نداری همسایه‌ام منو مواخذه کنه، یه روز به این وضعیت تو جامعه‌ام از من مسئولیت بخواهد، یه روز بگه در مقابل کفر وایسا، یه روز بگه در مقابل شرک وایسا، یه روز بگه در مقابل فساد بایست، یه روز بگه دندون رو شکر بذار این حرامه [مکث].
یه خدایی که مزاحم ما نباشه، مزاحم زندگی راحت ما تو این دنیا نباشه.
این-- هرکی بیشتر خدا رو اینجوری معرفی کنه بیشتر طرفدار داره [مکث].
از این خدا خشیت تصور داره [مکث].
چه خشیتی؟
بعضیا فکر می‌کنند همین که در یک سخنرانی، در یک نمیدونم قطعه فیلمی، در یک کتابی اسم خدا آمد، اسم معنویت آمد، این تیک مثبت رو میگیره.
این دیگه درسته.
این نگاه کن داره میگه نماز بخونید.
اِ چه قشنگ میگه نماز بخونید [مکث].
این ببین میگه خدا عشق است، خدا جان است، خدا قلب است، انرژی بگیرید.
خدا اینا ها این خدا ببینید خدایی که به ما معرفی می‌کردن کجا این خدا کجا [مکث].
هرچی یه خدای دخالت نکن‌تر، نمیدونم بی آزارتر، بی [مکث] برنامه‌تر- منطبق با عواطف منطبق‌تر با امیال ما بهتر [مکث].
قرآن چی میگه؟
میگه خدا میخوای بشناسی؟
خداشناسی که خشیت آورد خداشناسی‌ست.
خشیت یعنی چی؟
یعنی حساب ببری.
یعنی بدونی دنیا [مکث] سنت‌هایی برش حاکمه، قوانینی برش حاکمه.
این قوانین خالق داره رو حساب و کتاب پیش میره.
تو باید خودت رو با دنیا هماهنگ کنی، با سنت عالم هماهنگ کنی، با رضای پروردگار هماهنگ کنی [مکث].
اگر خداشناسی به خشیت می‌رسونه انسان رو خداشناسیه.
نسخه‌ش کجاست؟
قرآن.
حالا برید خدایی که قرآن معرفی کرده رو مقایسه کنید با خدایی که امروزه دارن در بعضی از محفل‌ها و مکاتب و عرفان‌های به ظاهر عرفان، به ظاهر معنوی دارن به خرده بشر میدن.
اون کجا این کجا؟
این خدا میگه "أما الإنسان إذا ما ابتلاه ربه فأكرمه ونعمه فيقول ربي أكرمن وأما إذا ابتلاه فقدر عليه رزقه فيقول ربي أهانن".
شلا [مکث].
این خدا میگه "فلقد هم العقبة وما أدراك ما العقبة فك رقبة أو إطعام في يوم ذي مسغبة يتيما ذا مقربة أو مسكينا ذا متربة ثم كان من الذين آمنوا وتواصوا بالصبر وتواصوا بالمرحمة".
این خدا میگه "فويل للمصلين الذين هم عن صلاتهم ساهون والذين هم يراؤون ويمنعون الماعون".
این خدا میگه "خذوه فغلوه ثم الجحيم صلوه ثم في سلسلة ذرعها سبعون ذراعا فاسلكوه إنه كان لا يؤمن بالله العظيم ولا يحض على طعام المسكين فليس له اليوم هاهنا حميم ولا طعام إلا من غسلين".
این خدا جهنم داره [مکث].
سر جهنمش هم با کسی شوخی نداره.
"إنه لقول فصل وما هو بالحزل إنهم يكيدون كيدا وأكيد كيدا فمهل الكافرين أمهلهم رويدا".
این خدا با کسی شوخی نداره [مکث].
بازی بازی دنیا رو اداره نمیکنه.
میگه من بازی نمی‌کنم.
مشغولیت برای خودم درست نکردم.
هدف از آفرینش دارم [مکث].
این میشه خدایی که قرآن معرفی میکنه، که خشیت بیاره، که انسان را به عبودیت بکشانه [مکث].
"لو أنزلنا هذا القرآن على جبل لرأيته خاشعا متفطعا من خشية الله وتلك الأمثال" این مثل‌ها "نضربها للناس" این مثل‌ها رو برای مردم به لفظ در میاریم.
نضربها یعنی ضرب باللفظ یعنی معنا را به لفظ می‌کشیم.
"نضربها للناس لعلهم يتفكرون".
باشد که تفکر کنند.
تفکر کنند یعنی چی؟
یعنی بیندیشند مطلب را از این معلوم به مجهول خود برسند.
مجهول ما چیه؟
مجهول ما اینه چطور خدا را بشناسم؟
چطور بشوم جزء کسانی که خدا را به یاد دارند؟
چطور نباشم جزء اون‌هایی که "نس الله فأنساهم أنفسهم" شدند [مکث].
این مجهول منه.
از این مثل به مجهولت برس [مکث].
پس این آیه در ادامه این آیات که اینجا گفت "لا تكونوا كالذين نسوا الله" این آیه میخواد بگه به وسیله قرآن برسید به مقام چی؟
خشیت الله.
بفرمایید.
معیار قرآنه.
اینکه حالا در جزئیات طبیعتا ما وقتی میگیم قرآن، اکتفا به قرآن که مدنظر نیست.
قرآن اصول کلی، خط مشی‌ها، طرز فکرها ، محبت‌های درست، عداوت‌های درست اینو برای ما طراحی میکنه.
بعد معصوم علیه السلام، امام معصوم، پیامبر خدا قرآن رو تبیین میکنه، جزئیات قرآن رو به ما میگه.
این جزئیات میشه احکام عملی ما و، و هر مؤمنی، هر مسلمانی به قرآن مکلف است در خط مشی و طرز فکر و اینا به خود قرآن و در جزئیات عمل به بیان معصومانه پیغمبر و امام از قرآن، تبیین و تفسیر قرآن توسط پیامبر و امام معصوم [مکث].
اونی که می‌فرمایید حالا دو نفر هر کدام یه کاری می‌کنند مخالف همه، هر دو به قرآن استناد می‌کنند، یکی داره اشتباه میکنه اگر در این اشتباه مقصر است یعنی خودشو زده به نفهمی، کتکش رو میخوره.
نوع موارد همینه.
نوع موارد انسان خودش را به نفهمی میزنه.
این نیستش که واقعا فکر کرده قرآن اینو میگه.
این حرفه هم حرف من نیست، حرف خداست در قرآن می فرماید "فَأَمَّا الَّذِينَ فِي قُلُوبِهِمْ زَيْغٌ فَيَتَّبِعُونَ مَا تَشَابَهَ مِنْهُ ابْتِغَاءَ الْفِتْنَةِ وَابْتِغَاءَ تَأْوِيلِهِ".
طرف خودش مرضی داره، انحرافی داره برای اینکه اون مرض خودش رو جلو ببره، اون انحراف خودش را تثبیت بکنه، میاد به قرآن هم چه میکنه؟
استناد میکنه برای اینکه بگه من از قرآن میگم.
اما مسئله اینه که او خودش متوجهه.
بیماره، بیمار روحیه یعنی میخواد بره سمت جهنم.
میل به دنیا کورش کرده.
ما که علم نداریم چه- شما که علم ندارید به اندازه علمتون مکلفید.
هر جا که علم ندارید باید دنبال کسب علم باشید.
هر جا علم دارید بهش مکلفید.
اما یه میزان هم دستتون هست.
الگوی اسلام این شکلی نیست که شما فقط برو بپرس.
میگه بخون، بفهم، خودت متدبر باش تا وقتی فردا رفتی سؤال کردی توی موضوعی یه جوابی شنیدی، یه میزانی داشته باشی اون جواب رو با این میزان بسنجی.
آیا این جوابی که امروز این بنده خدا به من داد به عنوان اینکه رضای خدا در اینه، واقعا این جواب تو قرآنی که من باهاش مانوسم، خوندم، فهمیدم میخونه یا نمیخونه؟
بله اگه ما هیچی میزان نداشتیم، نه عقل، نه وحی، فقط مخاطب این بودیم که هر روز یکی میاد چهار تا آیه میخونه، استناد میکنه، همه هم با هم مخالفن.
بله، اون وقت واقعا سردرگم بودیم.
اما خدا هم به ما شاخص وحی داده، هم شاخص عقل داده، هم ما را به ما دستور داده با وحی مرتبط باشید، خودتون مستقیم تدبر کنید.
اونوقت خودتون می فهمید بابا از بین این دو تا عمامه کدوم داره درست میگه.
خودت متوجه میشی.
و الا بله، الان شما برگردید به سال شصت و یکی هجری.
مردم کوفه عذر دارن بیان بگن ما نفهمیدیم امام حسین [صدای خنده] راست میگه یا ابن زیاد؟
عذر نداری.
چرا عذر نداری؟
چون قرآن داشتی، چون عقل داشتی.
تو نمی تونستی بفهمی که ابن زیاد راست میگه یا امام حسین؟
می تونستی.
حالا تو مسائل کلان، تو مسائل خرد، تو هر کدوم در حد خودش و اینم تهش.
تا زمانی که خدا بر کسی حجت تمام نکنه عذابش هم نمی کنه.
اما بترسیم از اون لحظه ای که حجت تمام شده بر من، خودم رو میزنم به نفهمی.
اینجا مشکل اصلی ماست.
مشکل اونجایی نیست که من نمی دانم.
مشکل اونجاییه که می دانم، می فهمم، نمی خوام اعتنا کنم.
نفس نمیذاره.
امیال و غرائز و به به چه چه گفتن های دیگران نمیذاره رو این نفس فائق زدم.
مسئله اینجاست.
این مبارزه میخواد، مبارزه با نفس میخواد.
صد درصد بله.
منتها خود سیره اهل بیت منبع معتبرش کجاست؟
قرآنه.
یعنی خود سیره باید عرضه بشه به قرآن و الا سیره سازی هم کار سختی نیست.
قرآن سنگ بناست.
اینو بدانیم.
کسی میخواد مسلمان زندگی کند.
بی نیاز از قرآن نیست، نمی تونه باشه، فرض نداره.
در منطق این حقیر مسلمانیه بدون قرآن کور مال، کور مال راه رفتن است.
مسلمانیه با قرآن اما نه با چراغ، با نورافکن حرکت کردن است.
بدان، بخوان، بخوان، بدان، بفهم، متوجه باش، مانوس باش، مرتبط باش، ارزیابی کن، تحلیل کن به اندازه خودت.
هرچه بلدی بسم الله.
هرچه بلد نیستی یاد بگیر، بپرس، مطالعه کن، دنبال کن، تحقیق کن.
دائماً هم از خدا بخواه خدا یا پروردگارا ما را از مظلات فتن، ما را از انحرافات، ما را از لغزش‌ها "رَبَّنَا لَا تُزِغْ قُلُوبَنَا بَعْدَ إِذْ هَدَيْتَنَا" بعد از اینکه ما را هدایت کردی، اجازه نده قلب ما به زیغ، به انحراف کشیده بشه.
"هُوَ اللَّهُ الَّذِي" خب اینجا فرمود "لَوْ أَنزَلْنَا هَذَا الْقُرْآنَ عَلَى جَبَلٍ لَرَأَيْتَهُ خَاشِعًا مُتَصَدِّعًا مِنْ خَشْيَةِ اللَّهِ".
حالا گو یه کسی بپرسه اع قرآن خدا را اینطور معرفی میکنه که انسان به خشیت میرسه؟
میگه بله.
میگه مثلاً چطور معرفی میکنه قرآن خدا را؟
اینجا یه نمونه ارائه میده.
این پاراگراف فقط بگه آقا این در واقع اجمالی است از خدایی که قرآن به ما بگید معرفی میکنه و ما را به خشیت میرسانه.
خدایی که قرآن به ما میشناسونه این خداست.
"هُوَ اللَّهُ الَّذِي لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ" او خدای یگانه ایست که هیچ معبود معشوقی به غیر از او وجود ندارد.
بسیار، بسیار، بسیار، بسیار- خدا روی این مسئله تأکید داره.
بغل خدا کنار خدا برای کسی حساب باز نکنید.
در کنار خدا دل به کسی خوش نکنید.
دل به چیزی نبندید.
خدا تکه.
یک ذره [دیالوگ خارجی].
پسرم به اندازه هم وزن یک دانه خردلی کسیو با خدا شریک قرار بدی خدا به روخت میکشه میاره.
میگه اینو ببین اینو با من شریک کردی.
هی میگفتی خدا خدا بغلش اینم تو ذهنت بود، اینم تو دلت بود.
تک و تنها.
فقط او.
هر که به غیر از او هست اگر ارزشی دارد از او میگیره.
او باید این ارزش را به او داده باشه.
او باید این اعتبار را به او داده باشه.
او باید تو را نسبت به اون مکلف کرده باشه که بازم میشه او.
در سوره مبارکه جن بعد از اینکه پیغمبر اکرم توحید را مشخص کرد، وحی را مشخص کرد، رسید به یه جایی که مشرکان خیلی تحت تأثیر قرار گرفتن جمع شدن دور حضرت خوندیم سوره جن رو با هم جمع شدن دور حضرت که خب حالا پس تو هوای ما رو داشته باش [خنده].
من [دیالوگ خارجی] که در یه عبارت دیگه [دیالوگ خارجی].
میخواین به من تکیه بدین، من تکیهگاهی به غیر از او ندارم.
شما میگید به من پناه بدید، من پناهگاهی جز او ندارم.
مواظب ضرر و نفع ما باشید، من خودم یکی دیگه مواظب منه، [خنده] من چطور مواظب شما باشم؟
و تو چی کارهای؟
[دیالوگ خارجی].
من، من کارم اینه که وصلتون کنم به اون منبع، اون منبع فیاض علی الاطلاق.
انسان رو شرک بیچاره میکنه.
همین بیچاره‌ای که خدا را فراموش کرده در مقابل پیغمبر ایستاده، این بین خدا و منفعت مادی خود شریک قرار شده یعنی منفعت مادی خود را، منفعت دنیایی خود را در تخلف از خدا دیده یعنی به غیر از خدا تو این عالم منبع دیده، شرکه، حقیقتش شرکه، برگشتش به شرکه.
اینی که لقمه حرام را با علم به حرام بودنش میذاره و میبلعه این به شرکه.
او فکر میکنه جز خدا سیر کننده‌ای تو این عالم هست.
اونی که روابط حرام را برای خودش حلال میکنه شرکه.
اینا همه به شرک برمی‌گردن.
اگر شرک زای-- از بین رفت در وجود انسان تمام رذیله‌ها از بین میره.
همه زشتی‌ها ریشه در شرک داره.
حالا یکی شرک جلیه، یکی شرک خفیه.
مشکل ما هم اینه.
قرآن آمده بگه [دیالوگ خارجی].
اون خدایی است که به جز او هیچ معبودی نیست، هیچ معشوقی نیست.
او و فقط او و فقط او و فقط او [دیالوگ خارجی].
نهان را می‌داند، آشکار را می‌داند.
برای خدا زیر و رو کنی نکن.
چیزی برای مخفی کردن از او نداری [دیالوگ خارجی].
او رحمان است با رحمت آغاز کرده و رحیم است با رحمت پایان می‌دهد.
یعنی چه با رحمت آغاز کرده با رحمت پایان می‌دهد؟
تمام این عالم از صدر تا ذیل هرچه هست همه رحمت خداست.
سوره رحمان شاهدشه.
الرحمن تمام بحث‌های بعدی که خداوند رحمان در این عالم انجام داده همه در سوره رحمان آمده.
این میشه رحمت خدا.
خورشید رحمته، زمین رحمته، هوا رحمته، کوه رحمته، دریا رحمته، انسان رحمته، قوانین عالم همه رحمت، رحمت، رحمت، همه رحمته و این رحمتم فراگیره یعنی همه ازش چی‌ان؟
برخوردارن.
نه مؤمن، نه کافر تفکیک نداره.
همه برخوردارن از رحمت او.
همه رو زمین راه میرن، همه این هوا را نفس میکشن، همه از این خورشید بهره‌مندند، همه بارون رو سرشون میباره، همه گیاه تو زمینشون می‌رویه، همه میوه میخورن، همه، همه چی دارن.
این رحمانیت خداست.
اما رحیمه این آغاز با رحمته.
کل فلسفه این عالم اینه که از رحمت ابتدایی برسی به رحمت غایی.
اون رحمت غایی چیه؟
اون رحمت غایی مخصوصه بگید مؤمنانه [دیالوگ خارجی].
با رحمت شروع کرده با رحمتم تمام میکنه.
منتها در شروع تفکیک نمیکنه بین شما.
همتون رو در یک مسیر قرار میده و مدیریت میکنه و راهنمایی میکنه.
بعد به شما میگه ببین اون پایان تو مقصد رحمت مال مؤمنانه.
میخوای رحمت پایدار باشه برات؟
بیا تو جریان مؤمنان.
این میشه رحیم.
الرحمن علم القرآن خلق الإنسان علمه البيان.
خدا چون رحمانه قرآن رو یاد میده به ما.
اما اگر ما قرآن رو پذیرفتیم، ایمان آوردیم، میرسیم به رحیمیت خدا.
لذا می فرماید هو الله الذي لا اله الا هو عالم الغیب والشهادة هو الرحمن الرحیم.
هو الله الذي لا اله الا هو.
دو مرتبه تأکید بر وحدانیت.
الملك فرمانروای مطلق کل عالم اوست.
جز آنچه او بخواهد، جز آنچه در مشیت او باشد، هیچ در عالم اتفاقی نمیفته.
ما تسقط من ورقة إلا يعلمها ولا حبة في ظلمات الأرض ولا رطب ولا يابس.
یک برگ از درخت میفته به اراده اوست.
یک قطره آبی تبخیر میشه به آسمان میره به اراده اوست.
فقط به اراده اوست.
هو الله الذي لا اله الا هو الملك القدوس.
قدوس یعنی چی؟
قدوس یعنی این از اون فرمانروایی هایی نیست که اگر شما فرمان او نبری، پایه های حکومت و فرمانروایی اش بلرزد.
اگر همه کائنات کافر بشوند بر دامن فرمانروایی او گردی هم نمینشیند.
یعنی فکر نکن آقا به خودت بگی اون چه ملکیه من تخلف می‌کنم، تخلف می‌کنی تو عالم خودت.
حتی راه تخلف را او برای تو باز گذاشته.
امکان تخلف را او به تو داده.
امکان جهنمی شدن را او مهیا کرده.
چه اینکه امکان بهشتی شدن را او گذاشته.
کسی از دایره فرمانروایی او مطلقاً در هیچ شرایطی امکان خروج نداره.
این میشه الملك القدوس.
السلام اساس فرمانروایی او سلام است.
سلام هى حتى مطلع الفجر.
سوره قدر چی بود؟
ملکی که فرمانروای عالم نشسته بر عرش فرمانروایی میخواد تصمیم بگیره.
او جز سلام تصمیم نمیگیره.
اساس فرمانروایی او سلام است.
یعنی اهری اجازه و امکان مداخله و ایجاد خلل در فرایند فرمانروایی خدا را ندارد.
سلام.
المومن.
او امنیت بخش است.
او فرمانروایی است که اگر کسی به میل و رغبت خود را در دایره فرمانروایی او تعریف کرد، به امنیت می‌رسد.
ایمان باید بیاریم.
ایمان یعنی چی؟
ایمان یعنی خود را در امن قرار دادن.
امن از کی؟
از اون ملک مقتدر مطلق.
همه کار اوست.
و او امنیت می‌بخشد.
المهیمن و سلطه دارد.
امنیت بخشیدن او همراه با حفظ سلطه اوست بر تمام امور.
یعنی کسی بخواهد به عمد از فرمانروایی او تخلف کند از قهر او، غلبه او، غضب او در امان نخواهد بود.
العزيز هیچ قدرتی نمی‌تواند او را در فرمانروایی اش به شکست وادارد و بکشاند.
الجبار جبران کننده است.
اگر کسی به خطا در دایره فرمانروایی او خطا کرد، اشتباه کرد، گناه کرد، توبه کرد، او جبران میکنه.
یا جابر العظم الكسير استخوان شکسته را جوش میزنه.
الجبار المتكبر و او متکبره.
بزرگی فقط و فقط برازنده اوست و او اظهار بزرگی می‌کند و جز او کسی سزاوار بزرگی کردن نیست.
کسی سزاوار اظهار بزرگی نیست.
سبحان الله عما يشركون پاک و منزه است الله از هر آن چه با او شریک قرار می‌دهند و چون شریک قرار می‌دهند، او را فراموش می‌کنند.
سراغ شرکای خیالی او میرن.
سبحان الله عما يشركون.
هو الله الخالق البارئ المصور.
او اللهی است که به وجود آورده موجودات را از یکدیگر کرده و هر کدام را جدا، جدا صورت بخشیده و ماهیت داده.
خالق اصل به وجود آوردن است.
بارئ هر موجودی را از موجود دیگر جدا کردن است.
مصور به هر موجودی صورت و ماهیت ویژه آن را عطا کردن است.
[مکث] این الله ایست که خالق است، بارئ است، مصور است "له الأسماء الحسنی" تمام اسماء نیکو متعلق به اوست.
"يسبح له ما في السماوات والأرض" هر آنچه در آسمانها و زمین است او را تسبیح می‌کند "وهو العزيز الحكيم" و او شکست ناپذیر حکیم است.
او کسی است که در حوزه قدرت مطلق است و در حوزه علم هم مطلق است.
این یک پرده از معرفی خدا در قرآن.
میگه خدا، قرآن، خدا را اینطوری معرفی می‌کند.
حالا در مقابل این الله میشه قد علم کرد؟
در مقابل این الله میشه مدعی بود؟
میشه عاشق غیر او بود؟
میشه با غیر او کاری را بست؟
میشه به غیر او امیدوار بود؟
میشه از غیر او ترسید؟
[مکث] نمیشه.
این یعنی خشیت.
اگر فهمیدی الله اینه خشیته.
اگر الله را اینطور یافتی اهل خشیت می‌شوی.
نمی‌تونی دیگه خشیت نداشته باشی.
میشه به وعده او دل خوش نکرد؟
میشه وعده‌ای غیر از وعده او را به حساب آورد؟
[مکث] همه چی دست اوست.
مولا اوست، عبد ماییم.
قوی اوست، ضعیف ماییم.
مالک اوست، مملوک ماییم.
[مکث] همه چیز رو او می‌دانه ولی ما نمی‌دانیم.
برای او آشکار و نهان یکیه ولی برای ما یکی نیست.
[مکث] مؤمنان بیایید مانند کسانی نباشید که خدا را از یاد برده‌اند.
خدا کاری کرد که خود را از یاد ببرند.
مؤمنان بیایید با قرآن به خشیت الله برسید و بیایید الله رو اونطور که قرآن گفته بشناسید.
ببین سوره چی بود؟
یک سوره سیاسی، اجتماعی، اقتصادی بود.
بحثو به کجا رسوند؟
گم کرده چیز دیگر است.
مشکل جای دیگر است.
سهم‌خواهی‌ها، ویژه خواری‌ها، خودچِن برترپنداری‌ها ، خودخواهی‌ها، منم، منم گفتن‌ها همه به خاطر از یاد بردن همین خداست.
این همه بیچارگی و فلاکتی که مبتلا می‌شیم به خاطر از یاد بردن همین خداست.
که اگر او را به خاطر داشته باشیم و از او حساب ببریم تو زندگی طور دیگر زندگی میکنیم.
نه خودمون زیاده‌خواهی میکنیم، نه به زیاده‌خواهان باج می‌دهیم.
هیچ‌کدوم.
[مکث] خب این سیاق جمع‌بندی شد.
ببینید کلاً سه قسمت داشت.
قسمت اول دعوت به تقوا و پرهیز از فراموش کردن خدا.
قسمت دوم راه رسیدن به خشیت خدا.
قسمت سوم معرفی خدا.
نمونه‌ای از معرفی خدا در قرآن کریم تا مشخص کنه خشیت خدا یعنی خشیت از کی؟
اون شخصیتی که باید از او حساب ببریم اون کیه؟
او اینه.
پس سیاق دوم سوره حشر سیاق دعوت به یاد خداست.
به شکل کلی میتونم این حرفو بزنم یا نه؟
سیاق دعوت به یاد خداست که ما از فراموش کردن او که منتهی به فسق می‌شود، بفرمایید نجات پیدا کنیم.
دعوت مؤمنان به تقوا و یاد خدا، پرهیز دادن ایشان از همانندی با فاسقان که خدا را فراموش کرده‌اند.
خب دو تا سیاق سوره تکلیفشون مشخصه.
اون مسئله ارتباط سیاق‌های این سوره.
الان با اون نوع تدریس، روش تدریسی که ما داشتیم ارتباط واضحه.
ما یه سیاق داشتیم اول که مسئله مهم این بود که یه کاری را خدا انجام داده بود.
یه عده ولی خدا را به یاد نداشتند و در مقابل او سهم‌خواهی و ویژه خواری داشتند.
می‌خواستن بگن خلاصه ما این کارا رو انجام دادیم یا سهم ما را می‌دهی یا می‌رویم با دشمنانت دو مرتبه پیمان برادری می‌بندیم حالیتون میکنیم چه خبره [خنده].
بشر به کجا میرسه کارش؟
به کجا میرسه که میخواد به خدا بفهمونه که ما بودیما.
میگه من نبودم معلوم نبود الان چه بلایی سر تو می‌آمد [خنده].
به خدا اینطور بگه بشر چقدر بیچاره است.
مسئله سیاق اول معلوم بود سیاق دوم هم درمانه.
آقا برای اینکه شما نیفتی تو این وادی سهم‌خواهی از خدا باید خشیت از خدا داشته باشی.
بشناسی خدا کیه تا راه فاسقان را نروی و به فاسق جماعتم باج سبیل ندهی.
برای چی؟
پس این پدیده سهم‌خواهی، پدیده ویژه‌خواری، پدیده خودجنبرتر پنداری، پدیده منم منم گفتن در مقابل خدا تو چارچوب خدمات اجتماعی، اسلامی، دینی و غیره که کسی خیال کنه چون قدمی برداشته حالا طلب داره از خدا.
این پدیده را سوره حشر مهار میکنه با ذکر یک داستانی از اخراج کافران اهل کتاب و بیان حقیقت ماجرا در این مسئله، بیان حقیقت ثروت برجا مانده تو این فرایند، بیان فلسفه توزیع این ثروت و مطالبه‌ای از مؤمنان که باید این رو بپذیرند، اعتراض نکنند، به معترضین باج ندهند.
بعد درمانش هم بیان میکنه که اگر می‌خواید این پدیده مهار بشه باید خدا را در یاد داشته باشید.
خب تو مقام جمع‌بندی سوره یه متنی داریم اونو می‌خونم براتون.
کافران اهل کتاب از دیارشان اخراج شدند و ثروت برجا مانده از ایشان به دستور خدا و توسط پیامبر میان فقراى مهاجر تقسیم شد.
بازتاب این تقسیم در میان انصار و تابعان مثبت است اما برخی آن را تمکین نمی‌کنند.
ایشان خود را در اخراج کافران دخیل دانسته و خویشتن را مستحق بهره‌مندی از ثروت برجا مانده از آنان می‌دانند و تا جایی پیش می‌روند که در قالب یک جریان منافق از کافران اهل کتاب حمایت کرده و آنها را به دشمنی با خدا و رسول فرا می‌خوانند.
اینان کسانی هستند که خدا را فراموش کرده‌اند و از لزوم کسب توشه برای فردای خود غافل شده‌اند.
از این رو تقوا را رعایت نمی‌کنند و گرفتار فسق و نفاق می‌شوند.
سوره چه می‌کند؟
دعوت مؤمنان به یاد خدا برای مقابله با شکل‌گیری و توسعه فسق و نفاق که این فسق و نفاق رو می‌تونید تو پران-پرانتز بنویسید.
همون ویژه‌خواری، سهم‌خواهی، خودجنبرتر پنداری.
این فسق و نفاق مخصوص این سوره اینه.
فراموش کردن خدا موجب می‌شود که تقسیم الهی ثروت برجا مانده از کافران اهل کتاب را تمکین نکنید و منافقانه به اظهار حمایت از کافران اهل کتاب و ترغیب آنان به دشمنی با خدا و رسول بپردازید.
به یاد خدا باشید و تقوا پیشه کنید و از سقوط در وادی فسق و نفاق دور بمانید.
صلواتی ختم بفرمایید.
اللهم صل علی محمد و آل محمد خب به خاطر اینکه قرار نیست به صرف کلمه درمان ما سیاق کشف کنیم که.
ما داریم، ما داریم ارتباط دو سیاق در هر س-- دقت کنید.
اصلاً اصول تشخیص سیاق صرفاً وجود ارتباط بین آیات با یکدیگر نیست.
در مسئله سیاق شناسی ما در دوره‌های قبلی، در سطوح قبلی رو این کار کردیم.
باید آیه با آیه قبل یا جمله قبل اتصال ادبی یا مفهومی، بفرمایید، داشته باشد.
صرف اینکه ما از این آیه بتونیم یه ربطی با کلیت یک بحث برقرار کنیم دلیل اتصال سیاقی نیست.
ما اول قطعات پازل رو می‌شناسیم.
میگیم این یه قطعه اینم یه قطعه.
بعد میایم میگیم حالا این دو قطعه چه ربطی به هم دارن؟
اگر بنا باشه وقتی بین دو قطعه ربط کشف شد، اونوقت برگردیم بگیم اصلاً چرا اینا رو کردیم؟
بگید.
دو تا.
اونوقت دیگه در واقع میشه گفت روشمون رو داریم نقض میکنیم.
آقا ما چون دو تا دیدیم آمدیم جلو متوجه مضامین شدیم و متوجه ارتباط شدیم.
میخوام بگم اون مسیر رسیدن به همینه که الان شما می‌فرمایید.
یعنی ارتباط بله ارتباط در کل سوره بقره هم از اول تا آخر ارتباطو ما کشف میکنیم.
اما دلیل نمیشه بگیم یه سیاقه.
کلاً اصول، اصول کشف اتصال یا انفصال آیات در بحث سیاق شناسی آیه به آیه است و مفهومی و ادبی.
بله.
خب بفرمایید سؤالتون رو.
اصلاً کسی که خدا را فراموش نکنه که گناه نمیکنه.
پس گناه کردن ملازم است، همراه است با فراموش کردن خدا و فراموش کردن خدا عین فراموش کردن خود است.
در حقیقت خدا میخواد بگه ببین تو خدا را فراموش می‌کنی، خیال نکن خودتو چسبیدی خدا رو ول کردی.
تو خودتو رها کردی.
خودتو فراموش کردی.
پس این عین یکدیگره.
گناه، گناه ملازم فراموش کردن خداست و فراموش کردن خدا عین فراموش کردن خود است.
نه این "فأنساهم" فا رتبیه.
رتبیه.
نه اینکه ف یعنی مثلاً یه زمانی می‌گذره بعد خودشونو فراموش می‌کنن.
یه فا داریم میاد برای ترتب زمانی یعنی این کار الان شده این کار بعدش میشه.
یه فا داریم برای ترتب رتبیه.
برای ارتب-- عطف رتبیه یعنی چی؟
میخواد بگه اول خدا را فراموش کرده، این رتبه اوله.
پس یه فا داریم میخواد زمان را از قبل جدا کنه بگه این اول این بعداً خب یه father اینکه بخواد بگه رتبتاً یعنی رتبه فراموشی خود پس از رتبه فراموشی خداست.
اصل مطلب فراموشی خداست، نتیجه اون فراموشی خوده.
و الا از نظر وجود خارجی اینا عین همه.
دو تا چیز هستند نیست، یه چیزه.
شما خودتو که فراموش کردی همون موقع خدا را فراموش کردی.
خدا رو که فراموش کردی همون موقع خودتو فراموش کردی.
اینطوریه.
خب بله بفرمایید جان.
در حدیثی که می‌فرماید من عرف نفسه فقد عرف ربه.
بله می‌تونیم از یک زاویه بگیم این حدیث اشاره به همین معنا میکنه.
کسی که خود را شناخت، خدا را می‌شناسد.
از یه زاویه همین طوره.
حالا اون بیانش بشه صورت-- میگه کسی که فهمید خودش فقر مطلقه، خودش ضعف مطلقه، خودش مملوکه، خودش کاری ازش بر نمیاد، خودش روز را نمی‌آورد، خودش شب نمی‌کند، خودش رزق خود را تأمین نمی‌کند.
کسی که همه اینا رو فهمید گویا به ملازمت این درک می‌فهمد که پس این همه را کس دیگری داره میکنه و او رب منه.
پس من یه مدبری دارم.
و الا من خودم هیچ کدوم از این کارا از دست من نبوده، از من بر نمی‌آمده.
همه رو او انجام داده.
پس او رب من است.
عکسش کنی همین میشه.
خدا را فراموش میکنه، خود را از یاد می‌بره که آقا من فقیرم، من مملوکم، من نیازمندم.
بله از یک زاویه می‌تونیم تطبیق بدیم.
ولی تصور من اینه که اون دال مرکزی انساهم انفسهم در اینجا از اون باب نیست.
از این بابیه که اشاره کردم که وقتی خدا را فراموش میکنه میخواد نفع خویش را تصاحب بکنه.
به خیال خودش، خودش را دیده و خدا را از یاد برده.
خدا داره حالیش میکنه که عکس ماجرا.
اتفاقاً همین جایی که خیال می‌کنی برای خودت یه چیزی شد، برای خدا از یاد رفت، همین جا خودتو از یاد بردی.
همین جا به ضرر خودت شد.
یعنی میخوام بگم سبقه اش با اون یکم از نظر من متفاوته.
ولی قابل تطبیق بر یکدیگر هم هستند.
بله هدف نزول قرآن [صدای محیط].
لو انزلنا هذا القرآن على جبل لرأيته خاشعا متصدعا من خشية الله.
هدف از نزول قرآن خشیت الهی است.
سوره این رو میگه.
حالا اینکه همین موضوع خودش هدف آفرینش هم باشد غلط نیست چون قرآن آمده تا جهان را به هدفش برسانه دیگه.
یعنی این مسئله اگر ما عنوان کنیم، تحلیل کنیم، برداشت کنیم که پس یکی از اهداف آفرینش خشیت از خداست، اینم غلط نیست.
اما سوره اونی که گفته این نیست.
اونی که گفته اینه که هدف از نزول قرآن خشیت خداست.
بله خیلی خب کس دیگه سؤال داشت عزیزان؟
بفرمایید جان.
بله.
اسماء کلن یعنی چی؟
اسم علامت مسمی است.
هر آن چیزی که مسمى را مشخص و معرفی می‌کند اسم است.
در حقیقت وقتی در این عالم شما نگاه می‌کنید هر چیزی تو این عالم علامتی است، نشانه‌ای است که داره کیو معرفی میکنه؟
خدا رو معرفی میکنه.
پس کل عالم اسم خداست.
قرآن اسم خداست.
جهان اسم خداست.
تمام پدیده‌های خلقت اسم الله‌اند.
اینا همه اسم خدا هستند.
دارند خدا را معرفی می‌کنند.
فرماید لله الأسماء الحسنی مثل اون سلام که گفتیم.
اون چیزی که اسم خداست الا و لابد نیک است.
الا و لابد نیکوست.
اگر شما یه جایی داری از یک اسمی لطمه می‌خوری، اشکال از کجاست؟
اشکال از خود شماست.
و لله و له الأسماء الحسنی برای او هر اسمی هست نیکوست.
شما چرا میری ذیل اون اسمی خودت رو تعریف می‌کنی که قهر است، غض-- غضب است، اون قهر و غضب در جای خود اسم حسنی است.
اسم نیک است.
آقا خدا قاهر خدا عذاب هم می‌کند.
عذاب کردن اسم خداست.
اما اینکه خدا عذاب می‌کند تو مجموعه این عالم اسم-- جزو اسماء الحسنی است.
اینکه شما رفتی خودتو ذیل اسم عذاب قرار دادی تقصیر کی بود؟
خودت بود.
شما می‌تونستی اسم عذاب را ببینی، ذیل اسم رحمت خودت را چیکار کنی؟
تعریف بکنی.
به خاطر ترس از عذابش هیچوقت به سمت عذابش حرکت نکنی و بری ذیل اسم رحمت او قرار بگیری.
این نظام احسن که شنیده‌اید، نظام احسن.
نظام احسن چیه منطقش؟
میخواد بگه این عالم اجزاءش، پدیده‌هایش همه در ارتباط با یکدیگر بهترین نظام ممکن را خدا به وجود آورده.
تو این بهترین نظام ممکن، ممکنه شما از بین این پدیده‌های بی‌نهایت عالم بیای روی یک پدیده تمرکز کنی.
یه سؤال برات پیش بیاد که چی؟
خدا چرا مریض میکنه؟
مریض کردن را به خودی خود که نگاه می‌کنی یا چرا ضرر میزنه؟
ضرر زدن را به خودی خود که نگاه می‌کنی، عذاب کردن را به خودی خود که نگاه می‌کنی ممکن است یه تحلیلی بکنی این اسم نیکویی بگید، بگید نیست.
و حال آنکه هست هیچ اسمی غیر اسم نیک برای خدا وجود ندارد.
این اسم در کنار اسماء دیگر نظام احسن را رقم زده.
این پدیده در کنار پدیده‌های دیگر نظام احسن را رقم زده.
اگر بنا نبود انسان در این دنیا مبتلا بشود، هیچ وقت اون درجه از رشد و تعالی که برای یک مخلوق میشه در نظر گرفت محقق نمی‌شد.
این حداکثر رشدی که ظرفیت متعالی رشدی که خدا برای بشر رقم زده، محصول وجود پدیده‌ای به نام ابتلا است.
پدیده ابتلا اسماءی رو ذیل خود قرار میده.
مریضی هم هست، کشته شدن هم هست، سیل هم هست، زلزله هم هست، ناراحتی‌ها هست، مشکلات هست، خوشی‌ها هست، همه چی هست.
له الأسماء الحسنی.
یعنی دقت کنید که اسمی خارج از دایره حسن برای خدا وجود ندارد.
انشاالله خدا به همه ما توفیق معرفت روزافزون خودش را عطا کند.
توفیق تدبر در قرآن و عمل به آموزه‌های نورانی این کتاب را عطا کند.
به برکت صلوات بر محمد و آل محمد.