دروس سخنرانی

خلاصهٔ کوتاه

جلسۀ سیزدهم سیاست خارجی در قرآن، کارِ جریان «فی قلوبهم مرض» و نفاق را کوچک‌کردن چشم‌انداز انبیا می‌داند: پروژهٔ عظیم را به ذرت و سویا و پتروشیمی فرومی‌کاهند. اتصال یهود و نفاق در گلوگاه مال و رسانه است؛ از قارون تا نهادهای بین‌المللی پس از جنگ جهانی دوم. بنی‌اسرائیل دریا را می‌گذرند اما نرم‌افزار فکر عوض نمی‌شود؛ ده نقیب نظر کارشناسی «نمی‌شود جنگید» می‌دهند و دو نفر که نعمت ولایت دارند می‌گویند از در درآیید. ولایت غیر از رهبریِ متعارف است؛ قانون اساسی کلنگی است و آنچه سامانه را زنده و پادشکننده نگه می‌دارد محبتِ ولایی است نه دیوان‌سالاری. حطّه را حنطه می‌کنند، گاو را با منطق خود می‌کشند، سپس دل قسی می‌شود: قساوت یعنی تحریف کلام پس از تعقل، نه نگریستنِ روضه. اذن پیامبر در تبوک رضایت نیست؛ اگر اذن نمی‌داد سامانه را در جنگ خراب می‌کردند. هستهٔ سخت باید نقش متمم «اُذُن خیر» را تمام کند. مردم صندوق پنجاه‌به‌علاوه‌یک نیست؛ حلقه‌های میانی و مؤمنین‌اند. ثار غیر از قصاص است؛ پرچم مهدی خونخواهیِ همان امنیه است. نصرت بزرگ مال پروژهٔ بزرگ است؛ زیگزاگ اَمَد را دراز می‌کند و دل را سخت. تضرع خاکساری است نه گریه؛ گشایش درها پس از فراموشی، اخذ ناگهانی است. منطق باید عوض شود نه فقط وضع.

فهرست مطالب

آغاز جلسه
چشم‌انداز را می‌شکنند
پس از عبور از دریا؛ گفتمان ذلت
طیه؛ حکومت بدون منطق موسی
گاو بنی‌اسرائیل؛ کار با منطق خود
سه سامانه: شکننده، مقاوم، پادشکننده
قساوت قلب یعنی تحریف کلام
تلمود؛ گوساله را اله موسی کردن
اذن غیر از رضایت است
احزاب؛ معوّقین و هزینهٔ اندک
دو قلب در یک سینه نیست
تاکتیک و صاحب مکس
تبوک؛ اذن پیامبر و فروپاشیِ محتمل
یا اهل یثرب؛ پشت کردن با اذن
هستهٔ سخت و اُذُن بودن پیامبر
مردم صندوق نیست؛ حلقه‌های میانی
سورهٔ حج؛ القای شیطان در امنیه
ثار نه قصاص
زیگزاگ و درازی اَمَد
تضرع خاکساری است نه گریه
روضهٔ امام سجاد

نکات کلیدی

نفاق چشم‌انداز را از افق انبیا به بخورونمیر بدل می‌کند؛ اگر در حکومت ما این پدیده نیست، معنایش این است که خودِ منحرفان مصدر کارند.
نقطهٔ اتصال یهود و نفاق، مالیه و رسانه است؛ از زمان موسی تا نهادهای بین‌المللی پس از هزار و نهصد و چهل‌وپنج.
قارون از بنی‌اسرائیل و هماهنگ با فرعون، گفتمان ذلت را جا انداخت: چرا از چنگال کدخدا بیرون آییم؟ منطق مادیِ «با بزرگان بپلک تا بزرگ شوی» قابل‌پذیرش است اما منطق موسی نیست.
از یک سوراخ هزار بار گزیده می‌شود، اگر سوراخ را نشناسی. معجزه دیدن نرم‌افزار فکر را عوض نمی‌کند.
دوازده نقیب آدم‌های مهم‌اند. ده نفر نظر کارشناسی «قوم جبّار» می‌دهند؛ دو نفر که خدا بر آنان نعمت داده — نعمتِ ولایت — می‌گویند از در درآیید.
ولایت از محبت می‌جوشد و سامانه را زنده می‌کند؛ رهبریِ ریاست را آمریکا هم دارد. قانون اساسی مخلوط حقوق نوشته و عرفی و ولایت فقیه است و گیج است میان رهبری و ولایت.
پس از تیه، با یوشع سرزمین را گرفتند اما بدون منطق موسی: حطّه را حنطه کردند. کار را کردند، کار موسی را نکردند؛ رجز از آسمان آمد.
گاو بنی‌اسرائیل بهانه برای ترک کار نیست؛ کار را با منطق خود می‌خواهند. «الآن جئت بالحق» یعنی تا به فهم من نرسد حق نیست. کشتند؛ سپس قست قلوبهم.
سه سامانه: شکننده مثل چینی؛ مقاوم مثل توپ که خستگی تنش دارد؛ پادشکننده مثل عضلهٔ زنده. سامانهٔ قرآن به ولایت زنده است؛ تبدیل ولایت به رهبریِ متعارف، سامانه را شکننده می‌کند.
قساوت قلب نگریستنِ روضه نیست؛ قلب مرکز فهم است. کسانی که می‌ترسند عقلانیت نگویند. پیام واضح ولی هزار توجیه می‌یابد، مثل غدیر. تلمود تفسیر تورات است تا حرف موسی را نپذیرند؛ گوساله را «اله موسی» می‌کنند چنان‌که امروز رضاخان می‌جویند.
اذن اجازه است نه رضایت. معوّقین جنگ را به تعویق می‌اندازند، کم به بأس می‌آیند، تیم می‌سازند. پس از احد پیشنهاد «یک جنگ شما یک جنگ ما» را روی حنجرهٔ پیامبر گذاشتند؛ از آن‌سو نیرو پیاده می‌کردند. دو قلب در یک سینه نیست؛ تاکتیک رواست اگر گرایش اصلی معلوم باشد. صاحب مکس معتمد تحریم‌شکن اهل‌بیت بود.
در تبوک اگر پیامبر اذن نمی‌داد منافقین لو می‌رفتند اما پدر جنگ را درمی‌آوردند؛ «اوزون» بودن پیامبر فضا دادن است. «یا اهل یثرب» یعنی انقلاب پیامبر را بدبختی دانستن، مثل میدان انقلاب را بیست‌وچهار اسفند خواندن. پشت کردن با اذن پیامبر پشت کردن است. عکس نشستن با قاتل امام پیش از دفن، از بدترین عهدهای انقلاب است و طبق قاعده جواب نمی‌دهد.
«هو اذن» یعنی پیامبر گوشِ خیر است و به مؤمنین باور دارد؛ هستهٔ سخت باید جوش را بترکاند وگرنه سامانه فرو می‌پاشد. مردم مساوی صندوق پنجاه‌به‌علاوه‌یک نیست؛ پنج‌شش درصد مؤمنین خیابان را نگه داشته‌اند. آقا در سال‌های آخر نظام امامت و امت و حلقه‌های میانی را تقویت می‌کرد و مسائل بخشی را به کارشناسی ارجاع می‌داد.
تمنّی انبیا تولید چشم‌انداز بلند است؛ شیطان در امنیه القا می‌کند. ثار غیر از قصاصِ مختار است؛ پرچم مهدی یا لثارات الحسین مطالبهٔ همان افق است. مؤمنین تابلوهای بلند را نگه می‌دارند. اگر اورست بخواهی و به دشت هویزه ببرندت، پیاده‌نظام القای شیطانی. نصرت بزرگ مال پروژهٔ بزرگ است؛ زیگزاگ اَمَد را دراز می‌کند مثل آبگوشت پنجاه‌ساعته. نظریهٔ قرآن تاب‌نیاوریِ پروژهٔ بزرگ است تا «متی نصر الله». تضرع خاکساری است نه گریه؛ پس از فراموشی درها گشوده می‌شود آن‌گاه اخذ بغتة، مثل آب دادن به محتضر. منطق باید عوض شود نه وضع. امنیه برنامه‌ریزی است، امانی ابر بالای سر؛ اگر لثارات گفتی باید فتح قدس را برنامه کنی.

اصطلاحات و منابع

اصطلاحات: فی قلوبهم مرض؛ نفاق؛ چشم‌انداز و امنیه و امانی؛ گلوگاه مال و رسانه؛ گفتمان ذلت و عزت؛ دوازده نقیب؛ نعمت ولایت؛ امت و امامت در برابر دیوان‌سالاری؛ ولایت در برابر رهبریِ متعارف؛ طیه؛ حطّه و حنطه؛ قساوت قلب؛ شرح صدر و ضیق حرج؛ تلمود؛ اذن و رضایت؛ معوّقین؛ دو قلب؛ صاحب مکس؛ سنت تمییز و تراکم؛ بنی‌قینقاع و بنی‌نضیر و بنی‌قریظه و خیبر؛ یا اهل یثرب؛ اُذُن خیر؛ هستهٔ سخت و نقش متمم؛ حلقه‌های میانی؛ قاعدهٔ نفی سبیل؛ انفال و فیء و کلان‌داده؛ سامانهٔ شکننده و مقاوم و پادشکننده؛ ثار و قصاص؛ القای شیطان در امنیه؛ قلب اخبات؛ درازی اَمَد؛ تاب‌نیاوری؛ تضرع به‌معنای خاکساری؛ اخذ بغتة.
آیات محوری: حج/۵۲–۵۴؛ مائده/۱۲ و ۲۲–۲۴ و ۸۲؛ زخرف/۵۴؛ فاتحه/۷؛ تکاثر/۸؛ بقره/۵۸–۵۹ و ۷۱ و ۷۴–۷۵ و ۲۱۴؛ اعراف/۱۳۸ و ۱۶۱–۱۶۲ و ۱۷۹؛ انعام/۴۳–۴۴ و ۱۲۵؛ احزاب/۱–۴ و ۱۳–۱۵ و ۱۸ و ۲۳ و ۴۸؛ توبه/۳۳ و ۴۱–۴۳ و ۴۷ و ۶۱؛ نساء/۵ و ۷۵ و ۱۴۱؛ انفال/۶۲ و ۶۴؛ طه/۸۸؛ آل‌عمران/۱۵۹؛ فتح/۶؛ حدید/۱۶؛ انبیاء/۱۸ و ۶۹؛ محمد/۳؛ یوسف/۱۱۰.
منابع و اعلام: استاد قاسمیان؛ آیت‌الله خامنه‌ای (دیدار تبریز حدود نودوشش؛ بیان «کسانی که می‌ترسند عقلانیت نگویند»؛ سال‌های آخر و حلقه‌های میانی)؛ امام خمینی و قاعدهٔ نفی سبیل؛ قانون اساسی (مقدمه علیه دیوان‌سالاری اداری)؛ نهج‌البلاغه؛ قارون؛ یوشع بن نون؛ سامری؛ مختار؛ سازمان ملل و نهادهای مالی و بهداشتی بین‌المللی؛ فورد؛ نتانیاهو و ترامپ؛ همتی؛ حزب‌الله لبنان و یمن و حوثی‌ها؛ رضاخان و پهلوی؛ روضهٔ امام سجاد علیه‌السلام.

خلاصه توسط مدل از متن کتابیِ جلسه — نقل مستقیم طولانی از عربی لازم نیست.